Dla jednych stolica kraju, dla innych miejsce w którym przyszło żyć. Miejsce codziennej walki o pracę, pieniądze, sławę, zaszczyty i rozwój. Jeszcze dla innych miejsce walki o przetrwanie, walki z bezrobociem, biedą i ubóstwem. Takim miejscem jest Warszawa. Jak w każdym większym mieście przekrój społeczny jest bardzo bogaty. Z jednej strony młodzi biznesmeni, z drugiej starzy oligarchowie a pośrodku biedni i ludzie klasy średniej. Wszyscy tworzą wspólnotę, tworzą społeczność, którą śmiało można nazwać małym ekosystemem. To oni tworzą Warszawę jaką znamy, Warszawę którą pamiętamy, którą chcemy odwiedzać i z którą chcemy się utożsamiać. Ale Warszawa to również miasto z historią, przetrwała lata okupacji, II wojnę światową, w której wyniku praktycznie przestała istnieć. Warszawa to miasto dla wybrańców, ale i miasto wybrane... To Twoja Warszawa...
Następstwa Powstania Warszawskiego
29 listopada 2009
29 września 1944 roku głównodowodzący powstaniem warszawskim – gen. Tadeusz Komorowski “Bór” – wysłał ostatnią depeszę radiową do marszałka Rokossowskiego. Zawierała ona apel o udzielenie wsparcia militarnego. Radziecka radiostacja potwierdziła otrzymanie wiadomości, jednakże aż do 2 października żadna odpowiedź w tej sprawie nie nadeszła. W związku z tym, 30 września 1944 r., gdy jedynym ośrodkiem obrony w Warszawie pozostała część Śródmieścia, rozpoczęły się rozmowy i negocjacje na temat kapitulacji powstania warszawskiego. 2 października 1944 Przedstawiciele Komendy Głównej AK podpisali ów akt kapitulacji. Owy akt zapewniał powstańcom prawa kombatanckie, którymi mocarstwa zachodnie objęły żołnierzy AK, a także gwarantował humanitarne traktowanie ludności cywilnej. Jednakże wszystkich mieszkańców Warszawy zmuszono do opuszczenia stolicy, przez obóz przejściowy w Pruszkowie uchodźcy trafiali do różnych miejscowości. Niestety stosunkowo duża ich część znalazła się w obozach koncentracyjnych lub została wysłana na przymusowe roboty do Niemiec. Żołnierzy AK jako jeńców wojennych umieszczano w obozach w głębi Rzeszy, w rezultacie działań zbrojnych w czasie powstania warszawskiego stolica została zniszczona w ok 27%. Niestety nie zakończyło się tylko na tym, reszty zniszczeń, których skutkiem było niemal całkowite zniszczenie substancji miejskiej, technicznej i przemysłowej stolicy dopuściły się specjalne oddziały niemieckie, które przez kilka miesięcy po kapitulacji i wypędzeniu ludności systematycznie niszczyły to, co pozostało z miasta. Wówczas straty wyniosły ponad 90%.
Powstanie Warszawskie trwało 63 dni, na skutek braku istotnej pomocy z zewnątrz, zarówno ze strony aliantów jak i ZSRR, trwało tak długo. W ocenie większości historyków było przykładem heroizmu uczestników walk i w dużym stopniu ludności cywilnej stolicy – zakończyło się jednak politycznym niepowodzeniem. Nie udało się utworzyć suwerennych władz polskich które mogłyby wystąpić w Warszawie przeciwko Armii Czerwonej. Nie udało się stworzyć alternatywy dla „marionetkowego” rządu stworzonego przez Józefa Stalina. Polska w ciągu następnych kilkudziesięciu lat była jedną z republik ZSRR. Tworzyła tak jak Czechosłowacja czy Ukraina blok wschodni. W efekcie upadku powstania w znacznym stopniu obniżył się potencjał Polskiego Państwa Podziemnego i Delegatury Rządu na Kraj oraz Armii Krajowej. Nie zdołały one zapobiec planom politycznym Stalina w stosunku do powojennej Polski.