Dla jednych stolica kraju, dla innych miejsce w którym przyszło żyć. Miejsce codziennej walki o pracę, pieniądze, sławę, zaszczyty i rozwój. Jeszcze dla innych miejsce walki o przetrwanie, walki z bezrobociem, biedą i ubóstwem. Takim miejscem jest Warszawa. Jak w każdym większym mieście przekrój społeczny jest bardzo bogaty. Z jednej strony młodzi biznesmeni, z drugiej starzy oligarchowie a pośrodku biedni i ludzie klasy średniej. Wszyscy tworzą wspólnotę, tworzą społeczność, którą śmiało można nazwać małym ekosystemem. To oni tworzą Warszawę jaką znamy, Warszawę którą pamiętamy, którą chcemy odwiedzać i z którą chcemy się utożsamiać. Ale Warszawa to również miasto z historią, przetrwała lata okupacji, II wojnę światową, w której wyniku praktycznie przestała istnieć. Warszawa to miasto dla wybrańców, ale i miasto wybrane... To Twoja Warszawa...
Muzeum Powstania Warszawskiego
16 października 2009
To jedno z najnowocześniejszych muzeów historycznych w Polsce znajduje się w Warszawie. Jest jednocześnie samorządową instytucją kultury miasta stołecznego Warszawy, zostało założone w 1983 jako Muzeum i Archiwum Powstania Warszawskiego, otwarte w 2004, wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów w 2005, dokumentuje historię jednego z najwazniejszych wydarzeń związanych z Warszawą – powstania warszawskiego. Muzeum zlokalizowane jest w dawnej Elektrowni Tramwajów Miejskich w Warszawie, na Woli. Zostało ono otwarte w przeddzień 60. rocznicy wybuchu powstania, 31 lipca 2004. Jest symbolem i wyrazem hołdu warszawiaków wobec tych, którzy walczyli i ginęli za wolną Polskę i jej stolicę. Ekspozycja muzealna przedstawia walkę, ale również codzienność powstania na tle okupacji. Ukazuje złożoną sytuację międzynarodową jak i po powojenny terror komunistyczny i losy powstańców w PRL. Muzeum Powstania Warszawskiego prowadzi także działalność naukowo-badawczą oraz edukacyjną poświęconą dziejom powstania warszawskiego oraz historii i dorobku Polskiego Państwa Podziemnego (PPP). Gromadzi między innymi zbiory poświęcone tym zagadnieniom. Inicjatywą Muzeum jest również utworzenie Archiwum Historii Mówionej gromadzącego nagrania wspomnień uczestników powstania. Eksponaty prezentowane w Muzeum zostały przyjęte przez krytyków i opinię publiczną bardzo pozytywnie. Określono ją jako nowatorską w dziejach muzealnictwa polskiego. Główną przyczyną atrakcyjności ekspozycji jest wykorzystanie najnowszych technik audiowizualnych, które pozwalają na interaktywne uczestnictwo w oglądaniu eksponatów.
Powierzchnia muzeum jest bardzo duża i liczy sobie 3000 m2, a sama ekspozycja mieście się na trzech kondygnacjach. Jej skład to blisko 1000 eksponatów, 1500 fotografii, ponad 200 informacji biograficznych i historycznych, ale również tablice, filmy, mapy, kroniki, zaaranżowane w porządkach chronologicznym i tematycznym. Kompozycja ekspozycji muzealnej oddziałuje na odwiedzającego zarówno obrazem, światłem jak i dźwiękiem. Aranżacja wnętrza i wykorzystanie efektów multimedialnych zdecydowanie przybliżają powstańczą rzeczywistość. Najważniejszym i centralnym punktem Muzeum jest stalowy monument, przecinający wszystkie poziomy ekspozycji. Jego ściany pokrywają daty kolejnych dni Powstania i ślady po pociskach. W kilkumetrowym Monumencie, “bijącym sercu walczącej Warszawy”, zamknięto odgłosy powstańczej stolicy. Wytyczona przez przewodników trasa przedstawia chronologię wydarzeń i prowadzi przez poszczególne sale tematyczne. Odwiedzający poruszają się w scenerii sprzed ponad 60. lat, chodzą po granitowym bruku wśród gruzów niszczonej Stolicy.
O Powstaniu Warszawskim
13 października 2009
Warszawskie podziemie było bardzo dobrze zorganizowaną strukturą, która działała w czas wojny w stolicy naszego kraju. Kulminacją jego działań było powstanie, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 na rozkaz Komendanta Głównego AK gen. Tadeusza Komorowskiego-Bora. Powstanie to było konfrontacją militarną podziemia z przeważającymi siłami okupanta niemieckiego. Przez wielu jednak było rozpaczliwą, ostatnią i najpoważniejszą próbą obrony wizji wolnej II Rzeczypospolitej. Warszawiacy spontanicznie angażowali się w walkę z okupantem. Szybko uruchomiono prasę powstańczą, pocztę harcerską, radio Błyskawicę. Powstała Pomocnicza Wojskowa Służba Kobiet (w skrócie określana jako PWSK). Mimo mizernego uzbrojenia powstańcy i cywilni mieszkańcy Warszawy odznaczyli się niebywałą wolą walki i bohaterstwem. Niestety powstanie upadło po ponad sześćdziesięciu dniach zaciekłych walk na ulicach stolicy. Po podpisaniu aktu kapitulacyjnego 2 października Niemcy w akcie zemsty zrównali miasto z ziemią, a ludność, która nie mogła uciec, została masowo wywieziona do obozów koncentracyjnych. W okresie od 5 sierpnia do 25 sierpnia 1944 miały miejsce masowe zbrodnie niemieckie na cywilnych mieszkańcach Warszawy – największe z nich to rzeź na Woli, gdzie zginęło ok. 40 000 ofiar, rzeź Ochoty gdzie Niemcy zamordowali ponad 10 000 mieszkańców, a także szereg innych zbrodni o mniejszej skali. Szacuje się, że powstanie kosztowało życie 16 tys. powstańców i ok. 150 tys. ludności cywilnej, po klęsce powstania Niemcy systematycznie niszczyli Warszawę, w rezultacie Śródmieście zostało zniszczone niemal w 100%. Według oficjalnych szacunków powojennych około 80-85% miasta zostało zburzone w wyniku działań wojennych. W czasach współczesnych liczba ta jest kwestionowana i szacowana na ok. 70%. Ludność cywilna została skierowana do obozu dla uchodźców w Pruszkowie, z czego ok. 90 tys. ludzi wywieziono na roboty przymusowe w głąb Niemiec, a 60 000 do obozów koncentracyjnych Ravensbrück, Auschwitz i Mauthausen. W czasie okupacji niemieckiej, w latach 1939-1945, zginęło ok. 700 000 warszawiaków, czyli więcej niż wyniosły łączne straty wojenne w ludziach USA i Wielkiej Brytanii w czasie trwania całej II wojny światowej. Według zweryfikowanych szacunków z 2004, wartość strat materialnych Warszaw w okresie II wojny światowej wyniosła ogółem 45 miliardów dolarów. Jest to wręcz niewyobrażalna kwota, nawet w dzisiejszych czasach.
Emigracja zarobkowa do Warszawy
6 października 2009
Coraz więcej ludzi z mniejszych miast i wsi decydują się na krok, który zmienia całe ich dotychczasowe życie. Decydują się na ten krok zwykle ze względu na brak szans rozwoju lub z bardziej prozaicznego powodu, czyli na brak środków na życie. O jakim kroku mowa? Oczywiście chodzi mi o przeprowadzkę w celach zarobkowych do większego miasta, w tym wypadku Warszawy. Co jednak tak naprawdę sprawia, iż to Warszawa jest celem tego typu „wycieczek”? Zacznijmy od początku. Warszawa to największe miasto w Polsce, jego stolica. Dlatego też w umysłach naprawdę wielu ludzi ukuło się stwierdzenie, iż jedynie w Warszawie praca jest pewna, zarobki wysokie a współczynnik szczęścia rośnie w zawrotnym tempie. Czy tak jest? Na pewno nie, albowiem stwierdzenie to opiera się w dużej mierze na stereotypach i skojarzeniach. Złych obrazach mieszkańców stolicy i samego miasta, które kojarzone jest przede wszystkim z zapachem pieniędzy i smrodem spalin. Owszem, tak jest, albowiem Warszawa to miasto bardzo zaludnione, wiecznie rozwijające się, dlatego też szansa na rozwój personalny i sukces w życiu zawodowym jest o wiele większa niż w mniejszych miastach czy też wsiach. Ale czy na pewno taka wyprawa jest potrzebna, czy jest korzystna? Cóż, wiele osób, które na ten krok się zdecydowały są zadowolone, ale należy pamiętać, że istnieje też druga grupa osób, która z tej decyzji stanowczo nie jest zadowolona. Sprawa ma się bowiem zupełnie tak jak z emigracją zarobkową do krajów europejskich czy też każdego innego kraju lepiej rozwiniętego. Jedni lądują w wymarzonych przez siebie miejscach, inni realizują swe marzenia, jeszcze inni pracują by żyć godnie, ale są też tacy, którzy lądują na ulicy bez środków do życia. Trzeba więc poważnie zastanowić się nad plusami i minusami tejże decyzji albowiem może ona zaważyć zarówno na naszej przyszłej karierze jak i całym dalszym życiu. Może warto zainteresować się na początek innym miastem, chociażby Poznaniem, Krakowem czy też Wrocławiem. Może warto zastosować politykę małych kroczków po to by uniknąć rozczarowań i o wiele cięższych skutków złego wyboru. Z drugiej jednak strony ryzyko jest w życiu potrzebne, albowiem to ono bardzo często sprawia, iż wzmacnia się nasze poczucie wartości, poza tym tylko w najważniejszych sprawach ponosimy ryzyko. W sprawach, które mogą bardzo zaszkodzić albo bardzo pomóc. W końcu w dużym mieście czeka nas mnóstwo miejsc pracy, wspaniała wielkomiejska atmosfera, a z drugiej strony twarda rzeczywistość. Rynek pracy jest przecież tak duży, że pracodawca wcale nie musi nas zatrudnić, ma przecież wybór. Ten dylemat – jechać, czy nie jechać – towarzyszy każdemu, który staje przed takim wyborem. Choć oczywiście istnieją jednostki, które w jednej chwili potrafią spakować się i wyjechać bez jakiegokolwiek przygotowania. Część z nich niestety robi to zbyt pochopnie, ale inni, jak się później okazuje, trafiają w samo sedno i spełniają swe marzenia. Może więc warto czasem zaryzykować? Może to ryzyko przyniesie wymierne korzyści?
Warszawskie lasy
5 października 2009
Miasto zapewnia schronienie, miejsce do mieszkania, pracy czy nawet rozrywki i odpoczynku. Jednak bez natury nie dalibyśmy sobie rady. W mieście nie tylko zabudowa i ulice ułatwiają mieszkańcom życie, nie zapominajmy przecież o lasach, parkach czy skwerach, które zapewniają tlen i miejsce wypoczynku dla mieszkańców miast. Jak wygląda sytuacja lasów w stolicy? W obrębie miasta znajduje się kilkanaście zwartych obszarów leśnych, które obejmują ponad 7200 hektarów, co stanowi prawie 14% powierzchni całego miasta. Obszar ten można byłoby zamknąć w kwadracie położonym wewnątrz miasta, który ma bok o długości 8,5 km. Lasy te są w większości pozostałościami dawnej, rozległej Puszczy Mazowieckiej która porastała obszary na których leży teraz stolica. W większości jednak te obszary są silnie przekształcone przez gospodarkę. Większość lasów w obrębie Warszawy to bory sosnowe z domieszką brzóz i dębów. Wiele z tych środowisk służy Warszawiakom do rekreacji. Co ciekawe niektóre mają dużą wartość przyrodniczą i chronione są w formie rezerwatów przyrody. Największą część spośród obszarów leśnych zajmują lasy, które są własnością prywatną i znajdują się pod nadzorem Prezydenta miasta stołecznego Warszawy, pozostałe to lasy miejskie, które stanowią własność Skarbu Państwa, a są administrowane przez Lasy Państwowe. Największe zwarte obszary leśne Warszawy zlokalizowane są w obrębie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Składają się z kilku dużych kompleksów leśnych, częściowo od siebie izolowanych, które leżą na południowo-wschodnim skraju miasta. Znajdują się one między innymi w dzielnicach Wesoła i Wawer oraz częściowo w podwarszawskich gminach. W skład Mazowieckiego Parku Krajobrazowego wchodzą przede wszystkim Rezerwat imienia Jana III Sobieskiego (z pięknymi fragmentami dąbrów) i rezerwat torfowiskowy Bagno Jacka w Wesołej. Na północ od terenów Mazowieckiego Parku Krajobrazowego położone są rozległe Lasy Rembertowskie, które częściowo zlokalizowane są na terenach wojskowych. Na ich południowym skraju leży leśny rezerwat Kawęczyn, a blisko niego Rezerwat Olszynka Grochowska.
Jeśli zaś chodzi o lewobrzeżną część Warszawy znajduje się tu kilka rozległych obszarów leśnych, m.in. las Kabacki im. Stefana Starzyńskiego (który ma status rezerwatu krajobrazowego), las Bielański (rezerwat przyrody położony w północnej części Warszawy), las Młociński oraz park leśny Bemowo. Obszary leśne Warszawy są przede wszystkim cenione jako ostoje fauny i flory, zwłaszcza fragmenty rezerwatowe i ze względu na walory krajobrazowe. Stanowią też wspaniałą, bo naturalną, odskocznię od zgiełku miasta.
Gospodarka stolicy
3 października 2009
Warszawa to olbrzymie miasto, największe w Polsce w którym zamieszkuje ok. dwóch milionów ludzi. To naprawdę imponujące. Tak samo jak duże jest to miasto, tak samo duża jest jego gospodarka, dlatego też warto przyjrzeć się jej z bliska. Warszawa, a w szczególności warszawskie Śródmieście stanowi centrum biznesu, nie tylko w stolicy ale w całej Polsce. W 2003 w Warszawie zarejestrowanych było 288 307 firm, a inwestorzy zagraniczni inwestowali w mieście ponad 700 milionów euro rocznie. Wszystko to odbywało się dzięki korzystnym warunkom inwestycyjnym. Obecnie to największe polskie miasto wytwarza ponad 13,3% polskiego PKB, a samo miasto w 2007 uzyskało 9,7 mld złotych przychodu. Jest to kwota niebywała w skali kraju. Stopa bezrobocia rejestrowanego w marcu 2009 wyniosła z kolei 2,2%, zaś przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw wynosiło 4650,05 zł. Warto również zauważyć, iż Warszawa jest drugim największym po Górnośląskim Okręgu Przemysłowym ośrodkiem miejsko-przemysłowym w kraju. W centrum miasta znajduje się kilka bardzo dużych centrów handlowych oraz kilkanaście mniejszych. Do największych centrów handlowo-rozrywkowych zaliczamy Arkadię, Blue City, Wola Park, Galerię Mokotów, Promenadę, Sadyba Best Mall oraz Złote Tarasy. W związku z tak duża ilością wielkich centrów handlowych, turyści z innych zakątków kraju odwiedzają je bardzo chętnie, choćby po to by zaopatrzyć się w ubrania czy też pamiątki z podróży.
Po drugiej wojnie światowej władze komunistyczne zdecydowały o odbudowie Warszawy. Owa odbudowa miała zapewnić Warszawie rolę ośrodka przemysłu ciężkiego. W mieście otwarto kilkadziesiąt wielkich fabryk, z których największymi były Huta Warszawa, ZPC Ursus oraz Fabryka Samochodów Osobowych (FSO). Należy również zauważyć, iż Warszawa jako stolica administracyjna kraju, jest siedzibą większości centralnych organów władzy, ministerstw, urzędów i instytucji centralnych. Do najważniejszych z nich należą: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (który siedzibę ma na ulicy Wiejskiej), Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Senat, Kancelaria Prezydenta, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Trybunał Konstytucyjny, Narodowy Bank Polski, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Rzecznik Praw Obywatelskich, Giełda Papierów Wartościowych, Główny Urząd Statystyczny, Agencja Wywiadu, Polska Agencja Prasowa, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny, Najwyższa Izba Kontroli. Dodatkowo funkcjonują tutaj przedstawicielstwa dyplomatyczne-konsularne.