Dla jednych stolica kraju, dla innych miejsce w którym przyszło żyć. Miejsce codziennej walki o pracę, pieniądze, sławę, zaszczyty i rozwój. Jeszcze dla innych miejsce walki o przetrwanie, walki z bezrobociem, biedą i ubóstwem. Takim miejscem jest Warszawa. Jak w każdym większym mieście przekrój społeczny jest bardzo bogaty. Z jednej strony młodzi biznesmeni, z drugiej starzy oligarchowie a pośrodku biedni i ludzie klasy średniej. Wszyscy tworzą wspólnotę, tworzą społeczność, którą śmiało można nazwać małym ekosystemem. To oni tworzą Warszawę jaką znamy, Warszawę którą pamiętamy, którą chcemy odwiedzać i z którą chcemy się utożsamiać. Ale Warszawa to również miasto z historią, przetrwała lata okupacji, II wojnę światową, w której wyniku praktycznie przestała istnieć. Warszawa to miasto dla wybrańców, ale i miasto wybrane... To Twoja Warszawa...
O Powstaniu Warszawskim
13 października 2009
Warszawskie podziemie było bardzo dobrze zorganizowaną strukturą, która działała w czas wojny w stolicy naszego kraju. Kulminacją jego działań było powstanie, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 na rozkaz Komendanta Głównego AK gen. Tadeusza Komorowskiego-Bora. Powstanie to było konfrontacją militarną podziemia z przeważającymi siłami okupanta niemieckiego. Przez wielu jednak było rozpaczliwą, ostatnią i najpoważniejszą próbą obrony wizji wolnej II Rzeczypospolitej. Warszawiacy spontanicznie angażowali się w walkę z okupantem. Szybko uruchomiono prasę powstańczą, pocztę harcerską, radio Błyskawicę. Powstała Pomocnicza Wojskowa Służba Kobiet (w skrócie określana jako PWSK). Mimo mizernego uzbrojenia powstańcy i cywilni mieszkańcy Warszawy odznaczyli się niebywałą wolą walki i bohaterstwem. Niestety powstanie upadło po ponad sześćdziesięciu dniach zaciekłych walk na ulicach stolicy. Po podpisaniu aktu kapitulacyjnego 2 października Niemcy w akcie zemsty zrównali miasto z ziemią, a ludność, która nie mogła uciec, została masowo wywieziona do obozów koncentracyjnych. W okresie od 5 sierpnia do 25 sierpnia 1944 miały miejsce masowe zbrodnie niemieckie na cywilnych mieszkańcach Warszawy – największe z nich to rzeź na Woli, gdzie zginęło ok. 40 000 ofiar, rzeź Ochoty gdzie Niemcy zamordowali ponad 10 000 mieszkańców, a także szereg innych zbrodni o mniejszej skali. Szacuje się, że powstanie kosztowało życie 16 tys. powstańców i ok. 150 tys. ludności cywilnej, po klęsce powstania Niemcy systematycznie niszczyli Warszawę, w rezultacie Śródmieście zostało zniszczone niemal w 100%. Według oficjalnych szacunków powojennych około 80-85% miasta zostało zburzone w wyniku działań wojennych. W czasach współczesnych liczba ta jest kwestionowana i szacowana na ok. 70%. Ludność cywilna została skierowana do obozu dla uchodźców w Pruszkowie, z czego ok. 90 tys. ludzi wywieziono na roboty przymusowe w głąb Niemiec, a 60 000 do obozów koncentracyjnych Ravensbrück, Auschwitz i Mauthausen. W czasie okupacji niemieckiej, w latach 1939-1945, zginęło ok. 700 000 warszawiaków, czyli więcej niż wyniosły łączne straty wojenne w ludziach USA i Wielkiej Brytanii w czasie trwania całej II wojny światowej. Według zweryfikowanych szacunków z 2004, wartość strat materialnych Warszaw w okresie II wojny światowej wyniosła ogółem 45 miliardów dolarów. Jest to wręcz niewyobrażalna kwota, nawet w dzisiejszych czasach.